Wycieczka jednodniowa do Nikko: pory roku, tłumy, świątynie

Co chroni UNESCO w Nikko

UNESCO wpisało Świątynie i sanktuaria Nikkō na listę w 1999 roku. Obiekt obejmuje 103 budynki i budowle oraz otaczający je leśny krajobraz. Należą one do trzech instytucji: dwóch sanktuariów shintoistycznych — Tōshōgū i Futarasan — oraz jednej świątyni buddyjskiej, Rinnō-ji. Las cedrowy wokół budynków zasadzono na początku XVII wieku, podczas budowy Tōshōgū. Wszystkie trzy miejsca funkcjonowały niegdyś jako jeden kompleks. Po dekrecie rządowym z 1871 roku, który nakazywał instytucjom religijnym przynależność do shintoizmu albo buddyzmu, zostały podzielone na dwa sanktuaria i jedną świątynię, które istnieją do dziś.

Tōshōgū: co naprawdę zobaczysz

Tōshōgū to sanktuarium Tokugawy Ieyasu, którego tu czczono po jego śmierci w 1616 roku. Jego wnuk Iemitsu, trzeci shogun, wzniósł ten misterny kompleks około dwadzieścia lat później. W płatnej strefie mijasz najpierw spichlerze z rzeźbieniami, w tym trzy mądre małpy na świętej stajni i słonie wyrzeźbione przez artystę, który nigdy żadnego nie widział. Następnie przechodzisz przez bramę Yōmeimon, której druga nazwa sugeruje, że można się jej przyglądać aż do zachodu słońca. W sali Honjidō na suficie znajduje się Płaczący Smok, a rzeźba Śpiącego Kota zdobi bramę Sakashitamon.

Schody, zdjęcia i mauzoleum

Zwiedzający mogą wejść do bogato zdobionych głównych sal sanktuarium, ale fotografowanie wewnątrz jest zabronione. Za bramą Śpiącego Kota długie kamienne schody pną się przez las do mauzoleum Ieyasu, a wejście zajmuje około pięciu minut. Te schody mają znaczenie, jeśli martwisz się o mobilność. Muzeum Nikko Toshogu stoi tuż obok sanktuarium, a w oficjalnym cenniku biletów jest sprzedawane osobno od wstępu do sanktuarium. Znajdują się w nim osobiste przedmioty Ieyasu, takie jak zbroja, miecze i pisane przez niego listy.

Rinnō-ji i Futarasan, pozostałe dwa

Jak podaje historia samego Rinnō-ji, założył je mnich Shōdō w 766 roku. Jego główna sala, Sanbutsudō, kryje trzy duże pozłacane posągi uważane za buddyjskie formy trzech świętych gór Nikko, a dziesięcioletni remont sali zakończono w 2019 roku. Taiyūin, mauzoleum Iemitsu, stoi naprzeciwko Tōshōgū i jest skromniejsze. Sanktuarium Futarasan jest poświęcone bóstwom gór Nantai, Nyoho i Taro, a wstęp na większość jego terenów jest bezpłatny. Most Shinkyo należy do sanktuarium Futarasan.

Czytaj dalej: Wycieczka jednodniowa do Nikko z Tokio: którą zarezerwować

Wodospad Kegon i jezioro Chūzenji

Jezioro Chūzenji powstało około 20 000 lat temu, gdy erupcja góry Nantai zablokowała dolinę. Wodospad Kegon jest jedynym odpływem jeziora i spada z wysokości 97 metrów. Bezpłatny taras widokowy nad wodospadem jest łatwo dostępny pieszo, a płatny taras u podnóża osiąga się windą zjeżdżającą około 100 metrów w dół. Oficjalny przewodnik turystyczny Nikko nazywa jezioro najwyżej położonym naturalnym jeziorem Japonii, na wysokości 1 269 metrów nad poziomem morza. Zagraniczne ambasady niegdyś budowały letnie wille na jego brzegach.

Droga Irohazaka

Droga Irohazaka łączy miasteczko Nikko z jeziorem Chūzenji 48 serpentynami. To dwie oddzielne jednokierunkowe jezdnie — jedna do jazdy w górę, druga w dół — a zakręty noszą nazwy 48 znaków starego japońskiego sylabariusza. Zwykły przejazd zajmuje około 20 minut. W szczycie sezonu jesiennego, jak mówi przewodnik nadzorowany przez Stowarzyszenie Turystyczne Miasta Nikko, może to zająć od dwóch do trzech godzin, dlatego zaleca się wyruszenie wczesnym rankiem. Serpentyny są trudne dla każdego podatnego na chorobę lokomocyjną, więc warto zająć miejsce blisko przodu.

Jesienne kolory: gdzie i kiedy

W przeciętnym roku kolory pojawiają się najpierw wysoko w Yumoto Onsen na początku października, najlepsze są wokół jeziora Chūzenji i drogi Irohazaka w połowie i pod koniec października, a do miasteczka Nikko docierają w pierwszej połowie listopada. Klony w ogrodzie Shōyōen przy Rinnō-ji zwykle osiągają szczyt również około pierwszej połowy listopada. Z powodu tej różnicy pod koniec października jezioro może być w najlepszym momencie, gdy miasteczko jest jeszcze zielone, więc przed wyborem daty sprawdź aktualny raport o kolorach.

Wiosna, lato i zima

Źródła turystyczne Nikko wyróżniają jesień jako okres korków, więc pozostałe pory roku to bardziej sceneria niż kolejki. Wiosna przynosi zielone zbocza, z kwitnącymi wiśniami nad jeziorem i azaliami na początku lata. Latem wysokość jeziora utrzymuje chłodniejszy klimat niż na nizinach, a wodospad Kegon odwiedzają wędrowne jaskółki oknówki azjatyckie. Zimą wodospad zamarza niemal całkowicie, co nadaje mu inny wygląd niż zielony letni widok. Ubierz się warstwowo nad jeziorem o każdej porze roku, ponieważ leży ono na wysokości 1 269 metrów, wyżej niż miasteczko Nikko.

Tłumy: gdzie dzień zwalnia

Na tłok, z którym trzeba się liczyć, składa się bardziej ruch drogowy niż świątynie. Jesienią droga z Nikko do Chūzenji może zamienić się w korek, gdyż odwiedzający przyjeżdżają po jesienne liście, a droga Irohazaka jest wąskim gardłem. W wycieczce autokarowej operator może zmienić kolejność przystanków lub godziny z powodu ruchu albo pogody, a takie zmiany wprowadzane w dniu wycieczki nie podlegają zwrotowi. Jeśli podróżujesz samodzielnie, wczesny wyjazd to rada z przewodnika nadzorowanego przez Stowarzyszenie Turystyczne Miasta Nikko, a pozostawienie marginesu w planie pomaga.

Co zabrać

Załóż wygodne buty, ponieważ w świątyniach są kamienne ścieżki i schody. Weź ze sobą wodę i trochę gotówki, bo nie wszędzie przyjmują karty. Wycieczka autokarowa nie pozwala na bagaż ani duże torby — jedna torba podręczna na osobę. Weź coś cieplejszego nad jezioro. Nikko słynie z yuba, delikatnej skórki tofu, a w okolicy nie brakuje też restauracji z makaronem soba i przytulnych kawiarni, więc lunch możesz kupić na miejscu zamiast pakować go ze sobą. Pamiętaj, że wewnątrz głównych sal świątynnych nie wolno fotografować, a torba powinna być na tyle mała, by zmieściła się na schodach i w autokarze.

Dla kogo to nie jest

Jeśli chcesz należycie zwiedzić wszystkie trzy instytucje UNESCO, jeden dzień to za mało, ponieważ przystanki wycieczki autokarowej obejmują tylko Tōshōgū. Jeśli schody są dla ciebie trudnością, wspinaczka do grobowca Ieyasu może być zbyt wymagająca, a strona rezerwacji nie podaje żadnych informacji o dostępności, więc zapytaj organizatora przed rezerwacją. Jeśli masz chorobę lokomocyjną, droga Irohazaka będzie najtrudniejszym momentem dnia. A jeśli marzysz o cichym Nikko, pamiętaj, że tygodnie szczytowego przebarwienia liści są najbardziej zatłoczone na drodze.